Groepsdynamica

Zoals bij elke groep mensen zijn er ook hier spanningen aan het optreden.
Morgen (zaterdag) gaan we naar Kaunas, en dit hadden we maandag allemaal samen beslist. Volgende zaterdag zouden we dan naar Riga gaan.
De meisjes van Slowakije hadden gisteren echter beslist dat ze liever nu zaterdag naar Riga zouden gaan. We zagen het probleem al opkomen. De begeleider Daiva had gezegd dat als je ergens ging, je het 5 dagen op voorhand moest laten weten, zodat ze regelingen kon nemen in verband met het eten. 2 dagen op voorhand is dus veel te kort. Daarnaast hadden ze ook niet gevraagd aan ons en toen ze zeiden dat ze dit hadden beslist, waren ze verbaasd dat we niet mee wilden. Ze vroegen al meteen ‘but why’. (Een vraag die ze volgens mij al veel te veel aan het stellen zijn)
Toen ze dit dan aan Daiva vertelden waren er natuurlijk meteen problemen. Blijkbaar zouden Andrius en zijn vriendin (Daiva, niet de coördinator) met ons mee gaan naar Kaunas en was er daar voor ons een restaurant geregeld. Het kon dus niet aangepast zijn. De meisjes begonnen meteen te klagen dat het programma niet flexibel genoeg was en dat ze oud genoeg waren om zelf te beslissen. (Wat volgens mij niet zo is, want ze tonen hiermee heel kinderachtig gedrag)
Blijkbaar hebben ze nu beslist om zondag naar Riga te gaan, zonder Daiva iets te vertellen. Ze missen hiermee dus ontbijt, middagmaal en avondmaal. (Zeer volwassen dus)
Ze willen deze week naar Riga, omdat ze volgende week naar de zee gaan. Ergens waar er blijkbaar niets te doen is volgens zowel Asta, Andrius en Daiva. Dus waarom ze willen gaan, weten zij en God.

Daarnaast hebben we nog een probleem met Paolo. Waar hij ‘s avonds wil rondhangen is zijn probleem, want hij is al 37. Maar hij heeft het in zijn hoofd gehaald om naar Wit-Rusland en Rusland te gaan. Hij had hier niemand iets over verteld en hij heeft blijkbaar al reisbureaus afgeschuimd om een visum en een bus te krijgen. Toen Daiva dit te horen kreeg, was het antwoord echter duidelijk ‘Njet’. Zij staan in voor onze veiligheid en deze kunnen ze niet garanderen en zeker niet als hij buiten Europa wil. Poalo bleef echter aandringen na ze duidelijk gezegd had dat hij niet mocht. Na een half uur discussieren (kon zelfs langer geduurd hebben) zei ze hem duidelijk dat als hij zou gaan, ze meteen zijn universiteit, de ambassade en de minister van buitenlandse zaken zou verwittigen. (En ze meende het)
Vanavond zagen we Poalo echter een kaartje van Sint-Petersburg afprinten en hij heeft het idee nog niet laten varen. We zullen dus zien wat hij zal doen.

Als dit geen ideaal voorbeeld is van groepsdynamica, dan weet ik het niet meer :p