Woensdag konden we mooi uitslapen, maar na de middag hoorden we iets onverwacht. We kregen onze formulieren voor eindreflectie die we thuis mochten invullen en daarnaast hoorden we dat we ons wetenschappelijk artikel tegen de volgende dag af moesten hebben. Eerst mochten we het tegen de einde van de stage afwerken, maar blijkbaar is dit veranderd. Gelukkig mochten we hem in het Nederlands schrijven. De hele avond zaten we dus aan het vervolledigen van het artikel en ook de volgende morgen (we moesten het maar indienen om 16u) werkten we hieraan verder.
Om 12u30 vertrokken we naar de universiteit aangezien onze lunch daar geserveerd werd. Hier mocht ik nog eens genieten van de kip. (Waarschijnlijk al 30 keer kip gegeten op 10 verschillende manieren klaar gemaakt) Als afscheid gaven we aan het keukenpersoneel een foto van ons met een bedankje aan de achterkant, wat ze apprecieerden. Ze haalde zelfs meteen een kader boven om de foto uit te hangen.
Om 16u begon onze eindevaluatie dan, waarbij we 2u lang praatten over hoe we het project vonden. Het eindresulaat was zeer positief en ook de leerkrachten waren positief over ons. We kregen wel iets slechter nieuws. Blijkbaar moeten we zelf het artikel vertalen in het Engels. Daiva had nog eens gecommuniceerd met de overige coördinators en gehoord dat we het toch zelf moeten vertalen. Dus weet ik wat te doen tijdens onze tussenstop in Frankfurt zaterdag.
Maandag was opnieuw een saaie dag, aangezien we hard doorwerkten voor onze lesvoorbereiding. Veel interessante ideeën, maar weinig interessante gebeurtenissen. Dit was niet voor iedereen zo want de Slovaken moesten vandaag hun laaste les geven over schaduwen.
Dinsdag was dan onze dag om onze les over atomen te geven. Ik moet toegeven dat ik hier een beetje nerveus voor was. Deze les was namelijk zeer theoretisch. We hebben gepoogd om enkele experimenten en filmpjes erin te steken, maar het is een zware pil om te slikken als je alles wil begrijpen en in je opnemen (een geluk dus dat de lln deze leerstof niet moeten kennen )
Maar we hadden geluk. Wij kregen de eerste les aangeboden door de Duitsers (allé we moesten hem nemen). En deze leerlingen werkten goed mee en discusieerden mee. Dit terwijl Andrius gezegd had dat het niet zo’n goeie klas was. Deze les gebeurde onder het toeziend oog van Paolo’s camera. Hij neemt dus iedere les die we meemaken op :s
Daarna gingen we eten want de laatste les was pas om 12u30 en wij waren al klaar rond 10u45. Daarna mochten de Duitsers en Paolo hun kunsten bovenhalen. Dit verliep echter niet zo goed. Ze hadden experimenten voorbereid met licht, maar er waren geen stopcontacten. Daarnaast moest Paolo de instructies geven, maar hun vroeg tegen Tobias 2 min voor de les : “Why is all this material here” Waarop Tobi met grote ogen keek naar Paolo en zei “For our experiments. Do you remember, we talked about it the last three days.” De les verliep dan ook niet zoals verwacht. Het concept van hun les was zeer goed, maar de uitvoering was jammer genoeg anders.
Dit was niet de enige pech die Tobi had. Hij had ook pijn in zijn rug en was aan het vrezen dat hij naar de dokter zou moeten. (Hij heeft het niet echt voor ziekenhuizen.) Andrius gaf hem na de les een tip om wodka op een verband te doen en dit een avond op zijn pijnlijke plek te laten rusten. (A wodka a day, keeps the doctor away Tobi bedankte en haalde toch maar zalf in de plaatselijke apotheek. Hier kreeg hij ook nog een medicijn als pijnstiller die blijkbaar in West-Europa verboden is om het door te mengen met andere medicijnen leverklachten veroorzaakt. Maar hier is dit geen probleem, just use wodka .
Daarna hadden we compleet vrij.
Die avond gingen Dries en ik dan op weg naar 3 crosses om van het zich en het mooie weer te profiteren. (Met vele foto’s toe gevolg)
Om daarna van onze welverdiende rust te genieten.
Zaterdag is er niet zo veel te vertellen. We hadden compleet vrij en moesten zelfs niet in het hotel eten. Dus gingen we (Tobi, Dries en ik) eens gaan eten naar de pancake house. We hadden van school uit een budget gekregen voor 30lt per dag, wat niet zo heel veel is (zo’n 9€), maar hier wel doenbaar is. Na het pancake house zijn we de oude vertrouwde 3 crosses beklommen (via een meer modderrijke en verticale weg).
toen had hij nog adem genoeg (5sec later stond hij te hijgen dat een telefonist jaloers zou zijn)
Om op de top nog eens te genieten van het uitzicht van Vilnius.
zich op Vilnius
zicht op een Duitser
In de namiddag dan in het hotel gebleven om te werken aan onze schooltaken, tot we ‘s avonds gingen eten met de 5 overgebleven MIS’sers (Roemenen, Belgen en Tobi).
Zondag (na ‘s nachts een hoop lawaai op de gang van Duitse toeristen en een uur minder te slapen wegens het zomeruur) werkten we nog een beetje verder aan schooltaken tot in de namiddag. Terwijl Dries aan het genieten was van Belgische koers (die iedere 2min stil viel om te bufferen ) ging ik op weg naar Akropolis. Dit is het grootste winkelcentrum van Oost-Europa en ik moet zeggen dat het z’n naam wel verdient. Ik ging een groot stuk te voet aangezien het prachtig weer was, maar ik had er niet op gerekend dat ik nog 3u in Akropolis zou rond dwalen :s.
De zoektocht voor souveniers was echter niet zo succesvol als ik had gehoopt. Het is blijkbaar zeer moeilijk om hier souveniers te kopen.
Omstreeks 16u30 keerde ik terug naar het hotel om het eens een avond rustig te nemen en enkele filmpjes te bekijken.
Vrijdag was the big day. Vandaag gaven we onze les over schaduwen aan lln die de hele tijd bezig zijn met hun GSM en MP3. Om 7u op om om 8u te vertrekken naar de school. We moesten namelijk om 9u les geven. Alles verliep vlot (ik kreeg Dries op tijd uit zijn bed ) tot het 8u werd. Paolo dacht dat we pas om 8u30 vertrokken. (De avond ervoor hadden we hem verschillende malen herinnerd dat we om 9u les moesten geven en om 8u vertrokken. Hij dacht namelijk dat we maar om 10u les hadden en hij was uit geweest tot 1u.) Die ochtend nog kwam ik hem tegen in de lift en hij vroeg mij of ik ook les moest geven. Niet echt een bemoedigende opmerking aangezien dit duidelijk afgesproken was en op zijn weeklijst stond.
We vertrokken om 8u20 en we hadden veel gelukt toen we bijna meteen een bus vonden die zelfs vlot door het verkeer raakte en ons 15 min later aan school af zette.
De eerste les begon om 8u55 en de Duitsers en Paolo namen deze voor hun rekening. De les verliep heel vlot, met veel interactie met als minpuntje dat we Paolo bijna niet verstonden. Zijn Italiaanse intonatie maakte het zeer moeilijk om zijn Engels te begrijpen. Hij klonk eigenlijk net als Manuel van Fawlty Towers.
Maar de les verliep zeer vlot.
Daarna hadden wij een uur om onze les voor te bereiden. We zagen meteen al ons eerste obstakel, de kamer kon je onmogelijk donker genoeg krijgen en de lichtbronnen waren zo zwak dat je de zon beter zag :s Onze oplossing was om buiten het experiment te doen, maar dit mocht niet van de leerkracht, want ze vreesden dat de lln te rumoerig zouden zijn. Dus we gebruikten de zon als lichtbron. Zo gezegd, zo gedaan en de les verliep zeer vlot. Ik heb maar één GSM gezien en deze werd zelfs vlug weggestopt (dit terwijl Dries een expertlln vond in papieren vliegtuigen bouwen en Dries dit vakkundig in een bol veranderde om de zwaartekracht en de horizontale worp naar de prullenbak te demonstreren.)
De les verliep dus zeer vlot en de leerkrachten (Regina, Andrius, Daiva, de leerkracht van de klas en de directeur) die observeerden waren tevreden . Nu dit gedaan was aten we een typisch Litouws gerecht, Kebab
Hierna gingen we terug naar de universiteit om te reflecteren over deze week en dan te vertrekken naar de voormalige Litouwse hoofdstad Trakai. De enige die niet mee wou was Paolo aangezien hij de dag erna naar Minsk wou en hij zijn visum nog moest oppikken. (en zonder visum raak je nooit Wit-Rusland binnen)
We gingen er per bus heen, een half uurtje met een ‘schoolreisbus’ om in een stadje aan te komen die eigenlijk niet zo spectaculair was. Ik verwachtte een veel drukkere en grotere stad aangezien het een voormalige hoofdstad is, maar het was even rustig als een klein dorpje in België. We konden rustig naast de bevroren meren wandelen, met weinig zielen in zicht (behalve onze nieuwe mascotte)
Het lelijke eendje
Wel waren er enkele kastelen en landschappen die zeer mooi waren. Het is dus misschien meer een culturele stad dan een leefstad.
en hij zag dat het goed was
We bezochten één van de kastelen, waarbij Andrius het met volle enthousiasme voorstelde als zijn thuis .
links: Gangleader of FiaMaf, rechts: iets dat eindelijk eens zijn ogen niet dicht heeft op een foto
Hij leidde ons dan ook maar al te graag rond en gaf de extra informatie die andere toeristen nooit zouden krijgen. Zoals waar de DJ staat als hij er een fuif geeft en waar de discozaal achter de gesloten deuren te vinden was.
Andrius' crib
a warm welcome
Na het kasteel gingen we gaan eten in een plaatselijk restaurant waar we de plaatselijke gerechten proefden. Was eigenlijk redelijk lekker. Na het gerecht namen we een ijsje (sommige 4 ijsjes) waarna we al lopend om 8u naar de bus gingen. De bus vertrok namelijk om 8u20 en de Slovaken hadden beslist dat ze niet wilden wachten op de bus van 9u20 (waarom weet niemand) :s
We konden nog juist op de bus springen en vertrokken naar Vilnius (de ene al slaperiger dan de andere)
Sleeping Beauty
In Vilnius gingen we nog iets drinken met Andrius, maar aangezien de vrouwen naar de zee gingen voor het weekend gingen we om 23u naar huis. Maar het was een leuke dag geweest.
De jongen zag sterretjes van teveel cola en een klop van Andrius' bierpot (serieus, hij had niet gedronken)
Woensdag zetten we onze didactische tocht verder. Met de eerste les in het zicht (voor de Romenen de dag erna en de rest vrijdag) bespraken we vandaag de tweede les die we zouden geven. Na dit te doen hadden we de hele dag om te werken aan onze lesvoorbereidingen waar we gretig gebruik van maakten. (maar misschien iets te weinig, want we hadden de dag erna nog veel werk eraan)
Deze namiddag en de hele donderdag besteedden we aan het voorbereiden van onze lessen en aanvullen van schoolformulieren.
(Veel meer is hier jammer genoeg over te vertellen)
Dinsdag (reeds 2,5 weken in het project) is de eerste echte didactische aanpak gebeurd. Vandaag zijn we samen gekomen in de universiteit en kregen we de opdracht van Regina om onze lessen (eerste les) voor te stellen aan elkaar. We gingen dus eens spreken over hoe we onze lessen zouden bespreken. Een goed punt dat ik dacht dat we al veel eerder zouden doen. Er was een beetje discussie rond sommige onderwerpen. Zelf dacht ik dat de Slowakijen nog niets concreet hadden en dat de Romenen vooral zouden doceren (interactie is enkele vragen stellen bij hen), maar het viel nog mee aangezien de Romenen nog nooit een les hadden gegeven. (Wel vreemd dat de Romeense universiteit zulke leerkrachten meestuurt op dit project)
In de namiddag gingen Dries en ik iets broodnodig doen. We gingen naar een wasserette. Na een busrit van 30 min en een wandeling van 1,5km vonden we onze wasserette. Daar werden we begroet door een dame van middelbare leeftijd die zich meteen om ons ontfermde. Wij namen 2 wasmachines in beslag en zij deed de zeep en wasverzachter in de juiste lade. (Ze wou waarschijnlijk dat de machines ons bezoek overleefden) Terwijl de modder van mijn kleren aan het draaien was, had ik eindelijk eens tijd om de double dairy (die we iedere dag moeten schrijven) voor de vorige 2 weken aan te vullen . Toen de was nog een 45min klaar was staken we ze in de droogkast. Dit zou maar 24 min duren. Ik had een machine waar ik achteraf moest betalen, maar Dries kreeg een machine met munten. Ik betaalde dan meteen voor alles (Dries had zijn geld niet bij) en ik rekende af met 60 litas en kreeg een prachtige 15 litas terug enkele stukken van 2 litas (8lt), 2 stukken van 1 lita (10lt) en de rest in stukken van 20, 10, 5 en 2 litacent :s , een zware portefeuille als gevolg. Gelukkig kwam ze dit wisselen tijdens ons was aan het drogen was.
Na 24min bleek dat de droog misschoen kort duurde, maar haast en spoel zelden goed is. Mijn was was dus nog wak. Maar aangezien we al betaald hadden en we geen zin hadden om nog een half uur te wassen verzamelden we alles en vertrokken we.
In het hotel duurde het een 2-tal uur tot alles gedroogd was (of dat dacht ik toch, tot ik de dag erna een trui wou aantrekken) en kon je de geur van nat wasgoed nog een hele tijd ruiken.
Maandag met een gevoel dat het nog zondag was gingen we opnieuw op weg naar school. We begonnen met een seminarie van GG. Hij legde ons nog een het Franc-Herz experiment uit. Deze keer was het duidelijk uitgelegd, maar ik verstond het al van de vorige keer dus was dit toch redelijk saai.
Dit was dus ongeveer de 5de keer dat ik de uitleg kreeg en toch hadden Paolo en de Slovaken nog zeer veel vragen :s
Na dit alles gingen we eten (eindelijk geen pannenkoeken in het hotel) om daarna naar de school te gaan van waar de meisjes les zullen geven om een uitleg te horen over het schoolsysteem in Vilnius. Dus nu hoorde ik voor de 3de keer een uitleg over het schoolsysteem hier in Litouwen. Ik denk dat ik het begin te snappen .
Het zou dus een dag van herhaling worden.
Na dit alles gingen we terug naar het hotel om van daar onze ISIC aan te vragen. We hadden beslist dat als we nog eens op uitstap zouden gaan, een ISIC veeeeeeeeeeeeeel goedkoper uitkomt en het kost maar 30 litas (9€). Na een winkeltje binnen te stappen waar de eigenaares niet mis zou staan als ouderwetse boerin (met snoerharen en alles) wees ze ons dat we bij de buren moesten zijn. Bij de buren was er een heel vriendelijke vrouw die ons in het Engels hielp om een ISIC te krijgen. Het duurde 3 min om er één te maken en 20 min en 3 telefoontjes om op haar computer Artevelde terug te vinden. (Blijkbaar moet de programmuur onze school goed verstopt hebben )
Daarna zeer blij terug naar het hotel met onze nieuwe aanwinst (geen boetes meer voor ons )
Zondag hebben we eigenlijk niet veel gedaan (qua leuke dingen alleszins). We hebben de hele dag schoolwerk afgewerkt dat we een beetje verwaarloosd hadden de vorige week. Het was leuk om het eens rustig aan te doen, maar schoolwerk is en blijft vervelend (zoals vele van jullie kunnen wel kunnen beamen )
Nee, we zijn toch niet zo lui geweest. ‘s Morgens gingen we op zoek naar een wasserette. Anita had de vorige dag naar de wasserette geweest en gaf ons een uitleg van “Take the 19 to the end of the route and go up the stairs. There you will find number 42.” Vol goeie moed gingen we dus op weg met deze cryptische puzzel met als resultaat dat we een uur rondgedwaald hebben in een deel van Vilnius dat we nog nooit gezien hadden. Maar we zagen er wel veel trappen, maar geen nr 42 :S Wassen is dus voor een volgende keer en waste dan maar enkele sokken in de lavabo. (Zoals de oude Belgen gedaan zouden hebben Allé, als ze een lavabo, douchegel en een verwarmingsrekje zouden hebben )
Zaterdag gingen we dan naar Kaunas. Om 7h20 moesten we aan de groene brug staan, waar Andrius en Daiva ons zouden opwachten. Daar aangekomen was Daiva blijkbaar ziek en Paolo was spoorloos. We gingen dan maar op weg met 2 minder (we vermoeden dat Paolo naar Minsk is )
Dan een mooie ervaring met de plaatselijke ambtenaren. Controle op de bus. We kregen vervoersbewijzen van de organisatie en samen met je studentenkaart mag je er een maand mee rijden. De ambtenaren komen bij ons, kijken 5 min naar onze studentenkaart en zeggen, “No ISIC”. Dus wij moesten 20 litas ophoesten. Maar toen ze bij Jenni kwamen, was het plots geen probleem dat ze geen ISIC had. (Mannen zijn toch overal hetzelfde)
Dan de trein nemen (zonder ISIC betaalden we 20 litas heen en 20 litas terug; met ISIC 10 litas heen en 10 litas terug). Aangezien het -2°C buiten was, wachtten we een beetje binnen in de hal. Het was wel de moeite. Andrius zei tegen mij dat het een paar jaar geleden gerenoveerd was en je zag het. Veel mooier dan in België. Er was echter 1 klein ongemak: er waren duiven binnen. Je moest dus oppassen waar je je voeten zette. Dana zag de dieren zo graag dat ze zelfs eten had (wat enkele mensen raar deed kijken en terecht) en Dries zag de dieren zo graag dat hij er één een naam gaf (Sanne) en ze toen wegjaagde.
Later in Kaunas, I believe I can fly
Zeer amusant na de 5de keer (de jongen had energie teveel) en vooral omdat de duiven over de gladde voer slierden bij het opstijgen en dalen :p
Toen een uur op de trein naar Kaunas en ik moet zeggen, veel plaats en t’zit gemakkelijk. Dan stapten we uit aan de verkeerde treinhalte. Er zijn namelijk 2 treinhaltes in Kaunas en wij stopten aan deze buiten de stadskern :s
Zicht vanuit de treinhalte
Dus na een wandeling waar Katja Andrius’ gidscapaciteiten in vraag stelde door niet te geloven dat we in de juiste richting liepen en zo’n 3 keer de weg te vragen aan voorbijgangers (vrouwen zijn dus ook overal hetzelfde
Kaunas zelf was niet zo speciaal. Er was een 13de eeuws kasteel dat nog meeviel, maar het kunstmuseum was niet zo mooi (opnieuw hadden een ex-KGB persoon die ons schaduwde in het museum).
Het kasteel
De stijle beklimming van de kasteeltrap
Daarnaast was het oorlogsmuseum voor enkele weken gesloten en wou er bijna niemand naar het duivelsmuseum :s . In plaats van het duivelsmuseum gingen we naar de kerk (ongeveer hetzelfde volgens de vrouwen) die dan nog gesloten bleek.Daarnaast kwamen we ongeveer 5 stadshuizen tegen (iedere kerk was volgens Andrius ook een stadshuis, tot hij de volgende kerk zag en dacht dat dit het echte stadshuis was)
Het echte stadhuis
Het beste aan heel Kaunas was toch wel het eten. Daiva had reservaties gemaakt in een restaurant en het bleek een zeer chic pizzarestaurant te zijn. Het was er redelijk duur (ongeveer dezelfde prijs als je in België zou betalen :p maar we mochten 300 litas met ons 8 uitgeven aangezien Daiva en Paolo niet meewaren en we hun 60lt dus ook kregen (lekker dessert dus)
Na dit alles terug naar de trein ( waar we 45 min te vroeg waren en Andrius 20 min nodig had om tickets kopen aangezien alle tickets met ISIC op naam waren) om dan een uur de rest van de groep te zien slapen terwijl Andrius en ik aan het praten waren. (Eigenlijk een adres voor een wasserette gevonden :p
Terug in Vilnius joeg Dries nog één maal op Sanne, arm schaap dat duifje. En dan een half uur wachten op de vrouwen die hun tickets naar Riga kochten voor de volgende dag (goed voorbereid dus :s )
Dan in de sneeuw terug naar het hotel (het was de hele dag -2°C geweest en -7° gevoelstemperatuur zoals Dries me een 20-tal keer vertelde tussen het klappertanden door) om ons te warmen in onze hotelkamer.
Vrijdagochtend hadden we opnieuw les van Regina. Dit kwam eigenlijk gewoon neer op experimentjes zien rond schaduws en het waren experimentjes die ik zelf nooit zou geven in een klas. Er bruikbaar was dit dus niet.
Het interessantste aan de les was wel de discussie. Zoals er meestal gebeurt in een fysicales als je je verveelt, gebeurde er hier ook. We begonnen te discussieren. Na een uur experimentjes te hebben gedaan begonnen Dries en ik aan de discussie die we in België ongeveer een uur lang hebben vol gehouden (terwijl de rest van de klas aan het zuchten was) ‘Bestaat schaduw ?’
Hier begonnen we over onze discussie en opnieuw waren we hier een uur weg. De les werd plots veel interessanter. Daar kwam nog eens bij dat we moesten uitleggen aan de Slovaken wat een maansverduistering was en hoe dit in elkaar zat (echt geen logisch inzicht die meiskes).
Een voorbeeld van de les van donderdag
Dan hebben we reflectie gehad (waar ik al verteld heb wat er gebeurd is in de vorige post)
en dan waren we op weg naar het observatorium. Zeeeeeeeeeeeeer mooi landschap en een heidense site, met allemaal godenbeelden. Ik laat de beelden voor zich spreken
Een beetje afgelegen :p
observatorium in de verte
heks voor het bos
Zeker de moeite om er een uur naar toe te rijden (waarbij je een hert omver rijdt en waarbij de chauffeur zegt dat we hem maar gestreeld hebben)
In het observatorium hebben we de grootste telescoop in West-Europa gezien, maar je kon er niet door kijken. Hij was namelijk computer gestuurd en hij vind vooral golven op :s Dus veel gezien in het gebouw, maar geen sterren (behalve op foto). Maar het uitzicht van bovenaan de toren was zeeeeeeeeeer schoon (jammer genoeg geen schone foto’s ervan)
dan hebben we ook nog experimenten gedaan met lichtreclame
(wat je met teveel tijd, een sluitersnelheid van 25s en een opwindbare zaklamp niet kunt doen :p
part 1
part 2: boodschap voor de camera van dries
Na dit alles keerde we moe en tevreden (vooral Dries was tevreden voor de een of andere reden Sauna had er misschien iets mee te maken :p ) naar het hotel om vroeg te slapen(2u :s), aangezien we de volgende dag om 6u30 op moesten
)
.
. Nu dit gedaan was aten we een typisch Litouws gerecht, Kebab 
en wou er bijna niemand naar het duivelsmuseum :s . In plaats van het duivelsmuseum gingen we naar de kerk (ongeveer hetzelfde volgens de vrouwen) die dan nog gesloten bleek.Daarnaast kwamen we ongeveer 5 stadshuizen tegen (iedere kerk was volgens Andrius ook een stadshuis, tot hij de volgende kerk zag en dacht dat dit het echte stadshuis was)
